Η ΑΠΙΣΤΙΑ ΜΟΙΧΕΙΑ αποτελεί κύρια αιτία κλονισμού του γάμου

Ο ΝΤΕΤΕΚΤΙΒ Ζακυνθινός στις Ειδήσεις του STAR

Για να ξέρετε… ποιος… πού… πότε & γιατί…
ΥΠΗΡΕΣΙΕΣ ΝΤΕΤΕΚΤΙΒ
Το μοναδικό γραφείο ΝΤΕΤΕΚΤΙΒ με ISO στην Ελλάδα Ιδιωτικες Ερευνες | ΝΤΕΤΕΚΤΙΒ SPYroGRoup
Η απιστία σε ένα ζευγάρι θεωρείται η απόλυτη προδοσία. Έρευνες σχετικά με την απιστία έχουν κατά καιρούς διερευνήσει πολλές πτυχές της, όπως το πόσο συχνά συμβαίνει, στοιχεία της σχέσης που μπορεί να οδηγούν σε αυτό, αλλά και χαρακτηριστικά των ατόμων που είναι πιο πιθανό να απατήσουν τον σύντροφό τους. Μέχρι σήμερα, όμως, οι σχετικές έρευνες έχουν αγνοήσει σε μεγάλο βαθμό το άτομο που υφίσταται την απιστία. Παρόλο που η συμπεριφορά του συντρόφου τους σίγουρα δεν είναι δικό τους λάθος, η κατανόηση πιθανών παραγόντων που μπορεί να σχετίζονται με την απιστία είναι σημαντική, καθώς η έρευνα αποφαίνεται ξεκάθαρα: Η απιστία βλάπτει τις σχέσεις. Όσα περισσότερα μαθαίνουμε, λοιπόν, για τους παράγοντες που συμβάλλουν σε μια τέτοια συμπεριφορά, τόσο περισσότερες είναι και οι πιθανότητες να ελαχιστοποιήσουμε την επικράτηση και τις επιπτώσεις της απιστίας. Στην πρόσφατα μελέτη της, η Meghna Mahambrey από το Πανεπιστήμιο του Οχάιο αναζητά την απάντηση στην ερώτηση: «Ποιος είναι αυτός που υφίσταται την απιστία στη σχέση;». Συγκεκριμένα, διερεύνησε τις πτυχές της προσωπικότητας των ανθρώπων που τους καθιστούν πιο ευάλωτους στην απιστία του συντρόφου ή του συζύγου τους. Οι συμμετέχοντες στη μελέτη αποτελούσαν ένα εθνικά αντιπροσωπευτικό δείγμα, με την ανάλυση να επικεντρώνεται σε 1.577 άτομα, εκ των οποίων οι 898 ήταν έγγαμοι μεσήλικες. Από το συνολικό δείγμα, το 19% ανέφερε ότι είχε πέσει θύμα απιστίας κάποια στιγμή στη ζωή του. Οι ερευνητές συγκέντρωσαν πληροφορίες σχετικά με την προσωπικότητα των συμμετεχόντων, ρωτώντας τους πόσο καλά τους περιέγραφαν πέντε χαρακτηριστικά προσωπικότητας: Η ανοικτότητα (π.χ. περιπετειώδης, περίεργος, έξυπνος). Η ευσυνειδησία (π.χ. υπεύθυνος, εργατικός, οργανωτικός). Η εξωστρέφεια (π.χ. φιλικός, κοινωνικός, ομιλητικός). Η τερπνότητα (π.χ. φροντιστικός, μαλακός, συμπονετικός). Ο νευρωτισμός (π.χ. κυκλοθυμικός, νευρικός, ανήσυχος). Για να μετρήσουν την απιστία, έφτιαξαν επίσης μία λίστα με διάφορες εμπειρίες ζωής και κάλεσαν τους συμμετέχοντες να ελέγξουν αν ισχύει κάτι από όλα αυτά, συμπεριλαμβανομένης της «συζυγικής/συντροφικής απιστίας». Τα ευρήματα Λαμβάνοντας υπόψη το γεγονός ότι πολλά στοιχεία παίζουν ρόλο στην απιστία, εκτός από την προσωπικότητα, η ερευνήτρια συμπεριέλαβε και παράγοντες όπως η ηλικία, η μόρφωση, το φύλο, η εθνικότητα και η θρησκεία. Μετά την στατιστική προσαρμογή των στοιχείων σε αυτούς τους παράγοντες, διαπίστωσε ότι, από όλο το δείγμα, εκείνοι που ήταν πιο ευσυνείδητοι (περισσότερο φροντιστικοί, λιγότερο εργατικοί και οργανωτικοί) ήταν πιο πιθανό να έχουν ένα σύντροφο που τους απατά. Όταν έκανε παρόμοια ανάλυση για το υποδείγμα των παντρεμένων ατόμων, η Δρ. Mahambrey παρατήρησε το ίδιο μοτίβο όσον αφορά στην ευσυνειδησία, αλλά διαπίστωσε, επίσης, ότι και οι άνθρωποι που ήταν πιο ευπροσήγοροι (θερμοί και βοηθητικοί) ήταν πιο πιθανό να βιώσουν την απιστία. Τι σημαίνουν τα αποτελέσματα Αρχικά, τα ευρήματα αυτά δεν θα πρέπει να ληφθούν ως δικαιολογία για να κατηγορηθεί το θύμα, καθώς σε κάθε περίπτωση αυτός που απιστεί είναι εκείνος που διαρρηγνύει την εμπιστοσύνη στη σχέση. Παρόλα αυτά, ενώ το να είναι κάποιος δεκτικός είναι σε γενικές γραμμές ένα επιθυμητό χαρακτηριστικό, στο πλαίσιο της απιστίας είναι πιθανό η ύπαρξη ενός τέτοιου ατόμου να ενθαρρύνει τον άπιστο σύντροφο καθώς τον κάνει να αισθάνεται ότι μπορεί η πράξη του να συγχωρεθεί. Η μειωμένη ευσυνειδησία θα μπορούσε, επίσης, να δημιουργήσει προβλήματα. Όπως εξηγεί η ερευνήτρια, «ένας αναξιόπιστος, ανώριμος ή τεμπέλης σύντροφος μπορεί να αυξήσει το στρες και τις συγκρούσεις για τις υποχρεώσεις της καθημερινότητας, όπως οι δουλειές του σπιτιού, η πληρωμή των λογαριασμών, κ.α». Τίποτα από αυτά δεν θα πρέπει να θεωρηθεί ως δικαιολογία για την απιστία, αλλά άλλες έρευνες δείχνουν ότι όταν οι συμμετέχοντες περιέγραφαν τον σύντροφό τους ως ασυνείδητο και ακατάδεκτο, ανέφεραν μειωμένη συζυγική ικανοποίηση. Γνωρίζουμε, ακόμη, ότι άτομα που δεν είναι ευσυνείδητοι και δεκτικοί είναι πιο πιθανό να απατήσουν και οι ίδιοι. Είναι λογικό τα ίδια χαρακτηριστικά να παίζουν ρόλο και στον πιστό σύντροφο. Οι άνθρωποι που υφίστανται την απιστία μοιράζονται χαρακτηριστικά με τους ανθρώπους που είναι λιγότερο πιθανό να απατήσουν στη σχέση τους. Η μελέτη αυτή βρήκε ότι οι άνθρωποι που είναι πολύ ευσυνείδητοι και δεκτικοί, αλλά λιγότερο ανοιχτοί, τείνουν να μην διαπράττουν απιστία. Συνδυαστικά, οι μελέτες αυτές δείχνουν την σημασία της ευσυνειδησίας και της δεκτικότητας στη δυναμική της σχέσης. Σημαντικό είναι να σημειωθεί ότι τα αποτελέσματα της παρούσας μελέτης αφορούν μόνο συμμετέχοντες που γνώριζαν ότι ο σύντροφός τους τούς έχει απατήσει και ότι το συνολικό ποσοστό απιστίας του 19% είναι μάλλον υποτιμημένο. Υπογραμμίζεται, επίσης, ότι δεν είχε οριστεί ο τύπος της απιστίας, επομένως οι ερευνητές βασίστηκαν στον εκάστοτε ορισμό των συμμετεχόντων, που θα μπορούσε να περιλαμβάνει από τη συναισθηματική απιστία μέχρι τη σεξουαλική πράξη. Συμπερασματικά, παρόλο που η ευσυνειδησία δεν μπορεί σε καμία περίπτωση να εξασφαλίσει ότι ένας σύντροφος δεν θα απιστήσει, η μεγαλύτερη υπευθυνότητα, αυτοπειθαρχία και βοήθεια μπορεί πράγματι να ωφελήσει μια σχέση. Η απιστία είναι κάτι που σίγουρα δημιουργεί πρόβλημα σε μια σχέση, κυρίως αν γίνει γνωστή αλλά συχνά ακόμα και αν δεν γίνει, αφού είναι πολύ πιθανό να προκαλεί τύψεις και ενοχές στο μέλος εκείνο του ζευγαριού που τη διέπραξε, με αποτέλεσμα να φέρεται διαφορετικά στο/στη σύντροφό του/της. Παρ? όλα αυτά, δεν είναι τόσο εύκολο να την αποκηρύξουμε, καθώς δεν είναι σπάνιο να τη σκεφτούμε, να φτάσουμε ένα βήμα πριν υποκύψουμε στον πειρασμό να δοκιμάσουμε τον απαγορευμένο καρπό, το φλερτ, την ερωτική συνεύρεση ή ακόμα και τη δημιουργία μιας παράλληλης σχέσης με έναν άλλον άνθρωπο. Γιατί, όμως, απιστούμε; Ποιοι υποκύπτουν συχνότερα; Και κατά πόσον μπορούμε να συνεχίσουμε κανονικά τη σχέση μας μετά από μια απιστία; 1. Πρόκειται πράγ?ατι για απιστία; Το ερώτημα μπορεί να μας φαίνεται κατ? αρχάς απλοϊκό, αλλά συχνά δυσκολευόμαστε να καταλάβουμε πότε έχουμε πράγματι να αντιμετωπίσουμε μια πιθανή απιστία. Στο μυαλό μας η απιστία είναι συνήθως συνυφασμένη με το σεξ. Αν, όμως, φτάσουμε ακριβώς πριν υποκύψουμε στον πειρασμό του σεξ και δεν το κάνουμε τελικά, τότε τι συμβαίνει; Για να το κάνουμε πιο εύκολο, μπορούμε να ξεχωρίσουμε 3 συστατικά της απιστίας: Το πρώτο είναι να είναι η σχέση ή οι συναντήσεις μυστικές. Το δεύτερο στοιχείο είναι η συναισθηματική εμπλοκή με το άλλο πρόσωπο, όταν δηλαδή εμπιστευόμαστε στον άλλο μυστικά που δεν γνωρίζει ο σύντροφός μας. Το τρίτο στοιχείο είναι η ερωτική έλξη, ακόμα κι αν αυτή δεν έχει ακόμα εκφραστεί. Παρ? όλα αυτά, η σεξουαλική επαφή παραμένει καταλυτική για τη διάπραξη της απιστίας, αφού είναι η μόνη χειροπιαστή απόδειξη τόσο γι? αυτόν που απατά όσο και γι? εκείνη που απατάται. 2. Πόσο πιθανό είναι να ?ας συ?βεί Συχνά, ενώ βρισκόμαστε σε μια μακροχρόνια σχέση, θα έρθει κάποια στιγμή στη ζωή μας που θα νιώσουμε κάποια συναισθήματα για έναν άλλον άνθρωπο εκτός από το σύντροφό μας. Σύμφωνα με τους ειδικούς, η απιστία σχετίζεται περισσότερο με το σεξ στα μάτια των ανδρών, ενώ οι γυναίκες τείνουν να θεωρούν πως στην απιστία υπάρχει και συναισθηματική έλξη. Σε κάθε περίπτωση, μπορεί γι? αυτή τη διαπίστωση να φταίνε και τα στερεότυπα, που θέλουν τους άνδρες πιο «σκληρούς» και τις γυναίκες πιο ευαίσθητες. 3. Ποιοι είναι πιο επιρρεπείς στην απιστία; Οι άνθρωποι που είναι πιο κοινωνικοί λόγω του χαρακτήρα τους ή του επαγγέλματός τους. Αυτό μπορεί να συμβαίνει επειδή έχουν περισσότερες ευκαιρίες να γνωρίσουν κόσμο, να φλερτάρουν κλπ. Σε αυτή την κατηγορία ανήκουν και οι άνθρωποι που θεωρούν πως είναι υποχρεωμένοι να ενδώσουν σε κάθε ερωτική πρόκληση. Επίσης, εδώ πρέπει να εντάξουμε και όσους δεν καταφέρνουν να βρουν τη συναισθηματική ολοκλήρωση μέσα σε μια σχέση που σοβαρεύει και αναζητούν συνέχεια νέες συγκινήσεις. Υπάρχουν, επίσης, κάποιοι που απατούν συστηματικά εξαιτίας βαθύτερων φόβων και ανασφαλειών. Αντίθετα, όσον αφορά το ποιοι δεν απατάνε, ένας γενικός κανόνας είναι πως όσο πιο ώριμος και συνειδητοποιημένος για το τι κερδίζει από την πίστη σε μια στενή συναισθηματική σχέση αλλά και «χορτασμένος» από τη ζωή του είναι κανείς, τόσο λιγότερες είναι οι πιθανότητες να απατήσει. 4. Γιατί απατά?ε; Σύμφωνα με τους ειδικούς, είναι πιθανό να αναζητήσουμε καινούργιες ερωτικές εμπειρίες εκτός της σχέσης ή του γάμου σε διάφορες στιγμές της ζωής μας. Για παράδειγμα, αν φτάσει κάποια στιγμή που νιώθουμε πως δεν ζήσαμε και δεν δοκιμάσαμε όσα «θα έπρεπε», μπορεί να αναζητήσουμε τις εμπειρίες που θεωρούμε ότι μας λείπουν σε παράλληλες σχέσεις. Επίσης, το ίδιο μπορεί να κάνουμε και όταν βρισκόμαστε σε μια φάση ή στιγμή της ζωής μας κατά την οποία νιώθουμε πως μειώνεται η γοητεία μας, μεγαλώνουμε ή έχουμε γενικά πρόβλημα αυτοπεποίθησης. Αντίστοιχα, αν έχουμε προβλήματα στη σχέση μας, είναι αρκετά πιθανό να στραφούμε προς την αναζήτηση ενός άλλου συντρόφου, που θα μας κάνει να ξεχάσουμε και να ανανεωθούμε. Ας μην ξεχνάμε ότι ένας άνθρωπος που παραμελείται από το σύντροφό του -λόγω της αδιαφορίας, της πολλής δουλειάς ή των προβλημάτων του τελευταίου-, μπορεί επίσης να καταφύγει στην απιστία για να επιβεβαιωθεί και να νιώσει καλύτερα. Επιπλέον, συχνά αιτία της απιστίας είναι βαθύτερες ανασφάλειες, ο φόβος κάποιου να αφεθεί και να εμπιστευτεί, αλλά και η προσπάθεια να «προλάβει» τον άλλον, ΑΠΙΣΤΙΑ ΜΟΙΧΕΙΑ να απιστήσει δηλαδή πριν προδοθεί. Αυτό, όμως, που πρέπει να έχουμε κατά νου είναι πως δεν υπάρχει ασφαλής «συνταγή» για την απιστία· μια γυναίκα που παραμελείται από τον άνδρα της δεν είναι απαραίτητο πως θα τον απατήσει, όπως αντίστοιχα δεν μπορούμε να πούμε κάτι τέτοιο για έναν άνδρα που νιώθει ότι μεγαλώνει και χάνει τη γοητεία του. Όλα εξαρτώνται από την προσωπικότητα των συντρόφων, τις εμπειρίες, τα βιώματά τους, τα αποθέματά τους για την αντιμετώπιση των δυσκολιών, τις αξίες τους και, βέβαια, τις συνθήκες στις οποίες θα βρεθούν σε μία ανάλογη περίπτωση. 5. Μπορεί να φταίει το DNA ?ας; Σύμφωνα με έρευνα του σουηδικού Ινστιτούτου Καρολίνσκα της Στοκχόλμης, που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό της Εθνικής Ακαδημίας Επιστημών των ΗΠΑ, η τάση ενός άνδρα να είναι άπιστος στη σύντροφό του επηρεάζεται από τα γονίδιά του. Οι άνδρες (αλλά όχι οι γυναίκες!) που έχουν κληρονομήσει μια γενετική παραλλαγή η οποία επηρεάζει μια συγκεκριμένη ορμόνη, τη βασοπρεσίνη, είναι πιο πιθανό να δημιουργήσουν ασθενέστερες σχέσεις και προβληματικούς γάμους. Φυσικά, οι επιστήμονες τονίζουν ότι το αν θα είναι ένας άνδρας μονογαμικός ή όχι δεν μπορεί να καθορίζεται μόνο από τα γονίδιά του, αλλά και από τον τρόπο που έχει μεγαλώσει, τις αρχές του, το χαρακτήρα του κλπ. 6. Η προδοσία χειρότερη από την απιστία Όταν ο ένας από τους δύο συντρόφους μαθαίνει πως απατήθηκε, αυτό που σίγουρα νιώθει είναι προδοσία, και αυτό πληγώνει περισσότερο από το γεγονός ότι ο σύντροφός του είχε σεξουαλικές σχέσεις με κάποιον άλλον. Ο απατημένος σύντροφος νιώθει πως διαλύονται όλα γύρω του, αφού διαψεύδεται με τον πιο οδυνηρό τρόπο η εμπιστοσύνη που είχε στο σύντροφό του, αλλά παράλληλα συχνά νιώθει να πλήττεται και η ίδια η προσωπικότητα και η αξιοπρέπειά του. Δεν είναι, μάλιστα, απίθανο να νιώθει ότι η απιστία σημαίνει πως η σχέση καταστράφηκε και μαζί με αυτήν και ολόκληρη η ζωή του. Από την άλλη πλευρά, όταν η απιστία δεν γίνεται γνωστή, όλα εξαρτώνται από τις τύψεις και τις ενοχές που αισθάνεται αυτός ή αυτή που διαπράττει την απιστία. Τότε, το μέλος του ζευγαριού που απίστησε φέρεται στο σύντροφό του μάλλον διαφορετικά και πολλές φορές περίεργα, με το να απομακρύνεται, να βυθίζεται σε σκέψεις ή αντίθετα να γίνεται ακόμα πιο ρομαντικός/ή και τρυφερός/ή. Συνήθως, πάντως, μετά την απιστία η σχέση θα περάσει μια μικρή ή μεγαλύτερη κρίση. Αν βέβαια, ο σύντροφος που απατήθηκε δεν μάθει το συμβάν και αυτό δεν επαναληφθεί ή δεν αποκτήσει ιδιαίτερη σημασία για το άλλο μέλος του ζευγαριού, τότε μάλλον η κρίση ξεπερνιέται πιο εύκολα. Αν το γεγονός μαθευτεί, τότε έχει μεγάλη σημασία το πώς θα αντιδράσει τόσο ο σύντροφος που απάτησε όσο και ο απατημένος. Σε κάθε περίπτωση, οι αντιδράσεις των δύο συντρόφων, τόσο αυτού που απίστησε όσο και αυτού που απατήθηκε, έχουν να κάνουν, εκτός των άλλων, και με την προσωπικότητα, τις αξίες, τα βιώματα, τις αντιλήψεις που έχουν ο καθένας για τη ζωή και τις σχέσεις. 7. Υπάρχει σχέση ?ετά την απιστία; Ας πάρουμε το παράδειγμα ενός άνδρα που απάτησε τη γυναίκα του. Ο μόνος που μπορεί να αποφασίσει αν πρέπει να της το πει ή όχι είναι αυτός ο ίδιος, κρίνοντας ίσως το πόση σημασία είχε αυτό που συνέβη, το πόσο ειλικρινής θέλει να είναι μαζί της, το πόσο θα την πληγώσει κλπ. Όλα αυτά, βέβαια, θα τα αποφασίσει βασιζόμενος στο σύστημα αξιών του, σε προηγούμενες εμπειρίες του, ίσως και στα στερεότυπα που έχει στο μυαλό του σχετικά με τις γυναίκες, τους άνδρες και την απιστία. Ο άνδρας αυτός είναι πιθανό να νιώσει τύψεις, ενοχές ή να ξεπεράσει πολύ εύκολα το συμβάν. Αυτό, όμως, που είναι βέβαιο, είναι πως θα πρέπει σίγουρα να προβληματιστεί, κυρίως αν τα συναισθήματά του για την άλλη γυναίκα είναι πολύ έντονα και η απιστία είναι κάτι που συνεχίζεται ή επαναλαμβάνεται. Από την άλλη πλευρά, αν η «απατημένη» σύζυγος του παραδείγματος μάθει για την απιστία του άνδρα της, σίγουρα θα νιώσει πληγωμένη και προδομένη. Σημαντικό ρόλο για το πώς θα αντιδράσει και για το πώς θα δεχτεί το συμβάν αυτό παίζουν πολλά πράγματα, όπως για παράδειγμα ποιες ήταν οι συνθήκες της απιστίας, ποια ήταν η άλλη γυναίκα, το αν η ίδια έχει απιστήσει, πόσο ασφαλής νιώθει η ίδια για τον εαυτό της κλπ. Σίγουρα η μεταμελημένη και ειλικρινής συμπεριφορά του συζύγου της θα παίξει σημαντικό ρόλο στο να την ανακουφίσει και να της δημιουργήσει ξανά το αίσθημα της εμπιστοσύνης. Το αν αυτή η γυναίκα θα μπορέσει τελικά να συγχωρέσει τον άνδρα της και να ξεχάσει είναι κάτι που δεν μπορεί να προβλεφθεί. Αυτό που είναι βέβαιο, είναι ότι, στην αρχή τουλάχιστον, οι αντιδράσεις της μπορεί να είναι περίεργες και απότομες και ο άνδρας της θα πρέπει να δείξει κατανόηση και υπομονή. Σύμφωνα με τους ειδικούς, πάντως, η καλύτερη λύση για την αντιμετώπιση της ΑΠΙΣΤΙΑ ΜΟΙΧΕΙΑ είναι η καλή επικοινωνία. Το ζευγάρι πρέπει, δηλαδή, να συζητήσει, να μιλήσει, αλλά και να ακούσει σχετικά με τους λόγους για τους οποίους συνέβη η απιστία. Για να μπορέσει να συνεχιστεί η κοινή ζωή του ζευγαριού με ισότιμους όρους, θα πρέπει το ζήτημα της απιστίας, εφόσον έχει γίνει γνωστό, να επιλυθεί. Διαφορετικά, θα είναι πολύ δύσκολο να μπορέσει να συνεχιστεί η σχέση. Τόσο ο άνδρας όσο και η γυναίκα θα πρέπει να σκεφτούν και να βρουν τους λόγους για τους οποίους συνέβη αυτό. Αν μπορέσουν αυτοί να εξαλειφθούν, τότε η σχέση θα βελτιωθεί και η απιστία ίσως συγχωρεθεί και δεν επαναληφθεί.

ΑΠΙΣΤΙΑ ΜΟΙΧΕΙΑ

Σημαντικό βήμα σε αυτή τη διαδικασία είναι να μπορέσει ο απατημένος σύντροφος, με τη βοήθεια του άλλου, να επεξεργαστεί το γεγονός, να συνειδητοποιήσει τις δικές του ευθύνες, αλλά και του άλλου, και έτσι να συγχωρέσει και να ξεπεράσει την προδοσία και να ξαναβρεί την εμπιστοσύνη, που είναι θεμελιώδης σε μια σχέση. Δεν βρίσκω τίποτα προβληματικό στη σχέση μου» λέει ο Νίκος κατηγορηματικά. «Η σύντροφός μου κι εγώ έχουμε δύο θαυμάσια παιδιά, καλές δουλειές, έχουμε καλή ερωτική ζωή, κοινούς φίλους, γενικά δεν θα έλεγα ότι έχουμε πολλά καθημερινά άγχη. Η ζωή μου είναι καλή». Ωστόσο, ο Νίκος έχει μια παράλληλη σχέση. «Δεν είναι κάποια που θα μοιραζόμουν τη ζωή μου μαζί της, δεν θα διέλυα την οικογένειά μου γι αυτήν, δεν είναι καν τόσο όμορφη όσο η σύντροφός μου, αλλά είναι το ένοχο μυστικό μου εδώ και οκτώ μήνες. Κάνω σεξ με μια κοπέλα δέκα χρόνια μικρότερή μου, παρότι δεν έχει τίποτε απ ό,τι θα με είλκυε σε μια γυναίκα». Είναι μυστήριο πράγμα η επιθυμία. Η απιστία υπάρχει από τότε που υπάρχουν και οι ανθρώπινες σχέσεις, είναι κάτι που κάθε άνθρωπος ερμηνεύει και αντιλαμβάνεται διαφορετικά και αντιδρά σε αυτήν ανάλογα με το υπόβαθρό του, την ηλικία του, την εποχή στην οποία ζει, τη σχέση που έχει με τη θρησκεία. Η απιστία, για αρκετό κόσμο, είναι μια έννοια αμφισβητήσιμη, που συνδέεται με την ηθική όσο καμία άλλη (μην ξεχνάμε το «ου μοιχεύσεις» των εβραϊκών ηθικών εντολών, που για μεγάλο αριθμό ατόμων είναι κανόνας και σήμερα) και έχει ενδιαφέρον ο τρόπος που ορίζεται από τη γενιά των millenials. «Κατά τη γνώμη μου, η απιστία ορίζεται μέσα από το πλαίσιο που ορίζει κάθε μεμονωμένη σχέση, άρα εξαρτάται από τους ίδιους τους ανθρώπους που είναι σε σχέση και πώς εκείνοι την οριοθετούν και την ορίζουν» λέει η Νίκη, 23 ετών, επίσης σε σταθερή σχέση. «Μπορεί για κάποιον το φλερτ να μην είναι απιστία και για κάποιον άλλον να είναι, όπως και το πλατωνικό texting ερωτικού περιεχομένου, που ενδεχομένως να μη θεωρείται απιστία επειδή δεν είναι σωματικό. Συνήθως, βέβαια, αυτά τα πράγματα δεν ορίζονται λεκτικά και στις περισσότερες περιπτώσεις κάποιος ανακαλύπτει πως έχει διαφορετικά στάνταρ περί απιστίας μόνο όταν ο άλλος "απιστήσει". Μπορεί η μονογαμία να αποτελεί τη νόρμα όσο μιλάμε, αλλά θεωρώ πως πλέον έχει έρθει η στιγμή να μάθουμε να ακούμε λίγο περισσότερο τον εαυτό μας, να μας αποδεχόμαστε και να θέτουμε νέα όρια, μακριά από κοινωνικά στερεότυπα, εφόσον αυτά δεν μας ταιριάζουν. Σίγουρα δεν είναι εύκολο. Αλλά αν το καταφέρουμε, τότε ίσως οι σχέσεις να γίνουν λίγο πιο ειλικρινείς, οι άνθρωποι να πληγώνονται λίγο λιγότερο από έννοιες όπως η "απιστία". Δεν θεωρώ πως η μονογαμία είναι κάποιου είδους πίστη. Ότι, δηλαδή, είτε πιστεύεις σε αυτήν είτε όχι. Θεωρώ πως μας περιβάλλει ένας μεγάλος αριθμός κοινωνικών προτύπων που έχουν αναπτυχθεί ανά τα χρόνια κι εμείς επιλέγουμε μέσα από αυτά. Φυσικά, η μονογαμία είναι κάτι το οποίο βρίσκεται βαθιά ριζωμένο στην κοινωνία, αλλά πλέον, όπως συμβαίνει και με άλλα κοινωνικά πρότυπα, αμφισβητείται και μερικές φορές απορρίπτεται. Πιστεύω πως αυτό είναι θετικό, καθώς υπάρχει όλο και περισσότερο η ευκαιρία της επιλογής (όχι απαραίτητα και αποδοχής από τους γύρω, βέβαια) κι έτσι ο καθένας μπορεί να επιλέξει αυτό που του ταιριάζει. Σε κάθε περίπτωση, το πιο σημαντικό είναι η ειλικρίνεια απέναντι στον άλλον και, φυσικά, τον εαυτό μας. Βεβαίως, έχουν αλλάξει τα ήθη σε σχέση με αυτά των προηγούμενων γενεών. Η κοινωνία αλλάζει συνεχώς και μαζί της και τα ήθη. Η τεχνολογία έχει παίξει τεράστιο ρόλο σε αυτό, κυρίως επειδή αποτελεί πηγή αναρίθμητων πληροφοριών και μας δίνει πρόσβαση σε διαφορετικούς τρόπους σκέψης, συμπεριφοράς και σε διαφορετικές κουλτούρες. Επιπλέον, έχει παίξει βασικό ρόλο και στον τρόπο που διαμορφώνονται οι σύγχρονες σχέσεις, οι οποίες πλέον επηρεάζονται άμεσα από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Άλλωστε, είναι εξαιρετικά εύκολο να βρεις μέσα από τα social media πληροφορίες για κάποιον, που ενδεχομένως να επηρεάσουν τη γνώμη σου -?πληροφορίες που ενδεχομένως να μη μάθαινες τόσο γρήγορα ή και ποτέ?, ή, πολύ απλά, να ανακαλύψεις και κάποια "απιστία" μέσω αυτών. Επομένως, τα social media αποτελούν και έναν ιδιαίτερα εύκολο τρόπο "απιστίας", καθώς είναι πιο εύκολο από ποτέ να γνωρίσεις, να συνομιλήσεις ή συναντηθείς με κάποιον που ίσως να μην μπορούσες υπό άλλες συνθήκες. Όσο για την ευκολία του να απατάς, γενικότερα δεν θεωρώ πως έχει αλλάξει τόσο πολύ σε σχέση με τα προηγούμενα χρόνια και νομίζω πως αυτό έχει να κάνει με πολλούς προσωπικούς παράγοντες ? πάντως οι άνθρωποι απατούν όσο απατούσαν παλιότερα. Απλώς τώρα είναι λίγο πιο εύκολο να το κάνουν και λίγο πιο εύκολο να τους ανακαλύψουν. Προσωπικά, δεν μπορώ να είμαι άπιστη σε μια σχέση για έναν πολύ απλό λόγο: η απιστία είναι μια ένδειξη πως δεν υπάρχει σεβασμός προς τον άνθρωπο με τον οποίο είσαι μαζί και έχετε θέσει κάποια όρια από κοινού, στην προκειμένη περίπτωση το όριο της μονογαμίας. Μια σχέση είναι ένας συναισθηματικός και σεξουαλικός δεσμός, οπότε δεν υπάρχει η μία απιστία και η άλλη απιστία. Με βάση την έννοια της μονογαμίας που γνωρίζουμε σήμερα και επιλέγουμε να ακολουθήσουμε στις περισσότερες μονογαμικές σχέσεις δίνουμε ένα είδος "υπόσχεσης" να διατηρήσουμε έναν ολοκληρωτικό δεσμό και όχι μόνο συναισθηματικό ή σεξουαλικό. Παρ όλα αυτά, εάν εκείνοι που βρίσκονται σε σχέση θέσουν τα δικά τους όρια και διαλέξουν να διαχωρίσουν τα δύο και συμφωνήσουν και οι δύο πάνω σε αυτά, τότε τα πράγματα είναι ξεκάθαρα και ενδεχομένως να διαμορφώσουν μια ειλικρινή σχέση που ευχαριστεί και τους δύο (ή παραπάνω!). Δεν έχω απατήσει, αλλά οι πιθανότητες λένε πως μάλλον με έχουν απατήσει και δεν το ξέρω. Ωστόσο, είμαι εντάξει μέσα στη συγκεκριμένη άγνοια, καθώς αναφέρομαι σε σχέσεις του παρελθόντος, άρα δεν έχει καμία σημασία να το μάθω τώρα. Πιστεύω πως το πρόβλημα γενικότερα έγκειται στην έλλειψη ειλικρίνειας απέναντι στον εαυτό μας και επομένως τους άλλους, παρά στην απιστία καθαυτή. Η απιστία είναι το αποτέλεσμα αυτής της έλλειψης. Μπορεί η μονογαμία να αποτελεί τη νόρμα όσο μιλάμε, αλλά θεωρώ πως πλέον έχει έρθει η στιγμή να μάθουμε να ακούμε λίγο περισσότερο τον εαυτό μας, να μας αποδεχόμαστε και να θέτουμε νέα όρια, μακριά από κοινωνικά στερεότυπα, εφόσον αυτά δεν μας ταιριάζουν. Σίγουρα δεν είναι εύκολο. Αλλά αν το καταφέρουμε, τότε ίσως οι σχέσεις να γίνουν λίγο πιο ειλικρινείς, οι άνθρωποι να πληγώνονται λίγο λιγότερο από έννοιες όπως η "απιστία" και να είμαστε απλώς λίγο πιο χαρούμενοι ο ένας με τον άλλον όσο βρισκόμαστε σε αυτόν τον πλανήτη». Ο κ. Δημήτρις Βεργέτης, ψυχαναλυτής, διευθυντής του περιοδικού «αληthεια», εξηγεί πώς στοιχειοθετείται σήμερα ο όρος «απιστία»: «Για να ξεκινήσουμε, θα έλεγα ότι υπάρχει κάτι το οποίο με εκπλήσσει στη χρήση αυτού του όρου, "απιστία", καθότι η απιστία προϋποθέτει το πλαίσιο του ζεύγους. Και με εκπλήσσει γιατί ακριβώς τα σχήματα συμβίωσης που αντιστοιχούν στη ζωή ενός ζεύγους αναδεικνύονται όλο και περισσότερο, ειδικότερα τη σημερινή εποχή, σε πεδίο "εμπειρίας της ερημίας του είναι τους" ?αν μου επιτραπεί να χρησιμοποιήσω αυτή την έκφραση? όσον αφορά και τους δύο παρτενέρ. Δηλαδή οι συμβαλλόμενοι όροι του ζεύγους, όποια κι αν είναι η διεκδικούμενη ταυτότητά τους, βιώνουν το συστατικό χάσμα της διαφοράς των φύλων και της ασυμμετρίας των έμφυλων ταυτίσεων με πολύ πιο άμεσους, συχνά τραυματικούς τρόπους στις σημερινές συνθήκες του συνηθέστατα κατακερματισμένου κοινού βίου. Για να είμαστε πιο ακριβείς, θα λέγαμε ότι βιώνουν το χάσμα των έμφυλων στάσεων, των έμφυλων ταυτίσεων με τις οποίες προσπαθούν να κατασκευάσουν έναν κοινό βίο, ερωτικό, συναισθηματικό, ενδεχομένως συζυγικό και οικογενειακό. Προσκρούουν, σε τελική ανάλυση, στην ελλειμματική, συχνά χασματική αμοιβαιότητα των επιθυμιών τους, κάτι που μοιραία υποδαυλίζει τον πειρασμό αναζήτησης εξωτερικών ή εξωσυζυγικών, παράλληλων παρτενέρ, εμβόλιμων ή μονιμοποιημένων. Μερικές φορές υπάρχει πολύ πίστη στην απιστία. Με δυο λόγια, το πρόβλημα έγκειται στο ότι οι επιθυμίες ζευγαρώνουν πολύ πιο δύσκολα απ ό,τι οι άνθρωποι». ΗΛίνα είναι 30 ετών, σε σταθερή σχέση. «Την απιστία την ορίζω ως κάτι διαχειρίσιμο και αντιμετωπίσιμο. Είναι πολύ πιθανό να μας χτυπήσει την πόρτα είτε ως θύματα είτε ως θύτες και θα πρέπει να βρούμε τους τρόπους να την αντιμετωπίσουμε. Σίγουρα δεν είναι κάτι εύκολο, σίγουρα είναι κάτι που πονάει, αλλά τελικά τι είναι εύκολο και δεν πονάει; Σήμερα τα πράγματα έχουν γίνει τόσο εύκολα που την απιστία, δυστυχώς, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, τη συναντάς παντού. Απιστία δεν υπάρχει μόνο ανάμεσα σε δύο ερωτικούς συντρόφους, απιστία μπορεί να υπάρξει και ανάμεσα σε δύο φίλους. Πιστεύω στη μονογαμία, αλλά όχι στην καταναγκαστική μονογαμία. Δεν θα ήθελα να ξέρω ότι ο άλλος δεν απιστεί μόνο και μόνο γιατί αναγκάζεται να μην απιστήσει ή επειδή δεν μπορεί να το κάνει. Θα ήθελα να μπορεί να απιστήσει, να έχει όλες τις ευκαιρίες να το κάνει και να μη θέλει. Τότε, ναι, αξίζει η μονογαμία. Τι να το κάνω να είναι μονογαμικός αλλά, για να κάνουμε σεξ, θα πρέπει να σκεφτεί άλλες δέκα; Ευχαριστώ, αλλά τέτοια μονογαμία δεν τη θέλω... Θεωρώ πως έχουν αλλάξει τα ήθη σε σχέση με πιο παλιά. Αν ρωτήσεις μια γυναίκα στα 50, εμένα που είμαι στα 30 και μια κοπέλα στα 17-18 "τι είναι απιστία για σένα;", θα σου δώσουμε τελείως διαφορετικές απαντήσεις. Αυτό νομίζω ότι οφείλεται στις προσλαμβάνουσες που έχει κάθε γενιά. Το τι ήταν ηθικό τριάντα χρόνια πριν διαφέρει κατά πολύ από το τι είναι ηθικό σήμερα. Αυτό, σίγουρα, οφείλεται σε παράγοντες όπως η χειραφέτηση της γυναίκας, η θέση της LGTBQ κοινότητας στην κοινωνία μας πλέον, το πόσο αποδεκτή είναι η διαφορετικότητα σε σχέση με παλιότερα κ.λπ. Σήμερα οι άνθρωποι απατούν πιο συχνά επειδή τους δίνονται πολύ περισσότερες ευκαιρίες να το κάνουν. Η απιστία θεωρώ ότι έχει να κάνει με την ανασφάλεια που νιώθει ο άλλος μέσα στη σχέση του. Οι περισσότερες γυναίκες που απατούν, απατούν γιατί δεν νιώθουν ευτυχισμένες μέσα στη σχέση τους, αλλά φοβούνται και να την τερματίσουν. Οι άντρες, από την άλλη πλευρά, απατούν κυρίως για λόγους επιβεβαίωσης. Υπάρχουν, πλέον, πολλοί διαθέσιμοι άνθρωποι και πολύ λιγότεροι φραγμοί. Οι περισσότερες γυναίκες που απατούν, απατούν γιατί δεν νιώθουν ευτυχισμένες μέσα στη σχέση τους, αλλά φοβούνται και να την τερματίσουν. Οι άντρες, από την άλλη πλευρά, απατούν κυρίως για λόγους επιβεβαίωσης. Φυσικά και μπορείς να είσαι άπιστος σε μια σχέση και φυσικά μπορεί κάποιος να διαχωρίσει τη συναισθηματική σχέση από τη σεξουαλική. Πιστεύω πως ένας άντρας έχει αυτή την ικανότητα πολύ περισσότερο απ ό,τι μια γυναίκα. Προσωπικά, δεν θα μπορούσα να το κάνω. Και δεν είναι τόσο το ηθικό κομμάτι, επειδή δεν είναι σωστό ? δεν θέλω να το κάνω γιατί αν νιώσω την ανάγκη να το κάνω, πάει να πει πως ήρθε η ώρα να τερματίσω τη σχέση που έχω. Δεν θα μπορούσα να διαχωρίσω τη συναισθηματική σχέση από τη σεξουαλική, το προσπάθησα παλιότερα και δεν το κατάφερα. Δεν έχω απατήσει, αλλά έχω υπάρξει και η ίδια θύμα απιστίας, ούσα το τρίτο πρόσωπο σε μια σχέση. Ήμουν ερωτευμένη με κάποιον, είχαμε σχέση και χωρίσαμε. Παρά το γεγονός αυτό, συνεχίσαμε να βρισκόμαστε και να κάνουμε σεξ αρκετά συχνά για περίπου ενάμιση χρόνο. Εκείνος, μετά τον ενάμιση χρόνο, έκανε σχέση με κάποια άλλη, αλλά συνέχισε να με συναντά. Στην αρχή δεν το ήξερα και όταν το έμαθα τσακωθήκαμε πολύ άσχημα και σταματήσαμε να μιλάμε για περίπου τρεις μήνες. Τρεις μήνες μετά ξαναβρεθήκαμε και συνεχίσαμε από κει που το αφήσαμε, χωρίς όμως να χωρίσει την κοπέλα του. Αυτό συνεχίστηκε για πάνω από έναν χρόνο και τελικά σταμάτησε πριν από κάποιους μήνες. Ένιωθα πολύ άσχημα για εκείνη αλλά και για μένα. Ήμουν ερωτευμένη με κάποιον που ήταν με κάποια άλλη και ένιωθα σαν κομμάτι κρέας, διαθέσιμη όπου και όποτε ήθελε, καλύπτοντας τις δικές του ανάγκες, αφήνοντας πίσω τις δικές μου. Δεν είχα τη δύναμη να προχωρήσω, να του πω αυτά που έπρεπε να του πω και να τον αφήσω πίσω με τις επιλογές του. Εκείνος είχε διαχωρίσει πλήρως το συναισθηματικό κομμάτι από το σεξουαλικό, εγώ πάλι όχι. Δεν έκανα σεξ επειδή απλώς μου άρεσε το σεξ μαζί του, έκανα σεξ μαζί του γιατί, παρά τα όσα ήξερα, παρέμενα τρελά ερωτευμένη μαζί του και αναζητούσα την επιβεβαίωση από εκείνον, ελπίζοντας πως κάποια στιγμή θα αλλάξει γνώμη και θα δει πως εγώ είμαι αυτό που πραγματικά θέλει. Δεν αποποιούμαι τις ευθύνες μου, φυσικά και φέρω ένα κομμάτι ευθύνης απέναντι στην κοπέλα του, όμως ήταν μια ιστορία επίπονη και γεμάτη μαθήματα. Δεν ήμουν θύμα δικό του, ήμουν θύμα της δικής μου ανάγκης για επιβεβαίωση. Η κοπέλα του δεν το έμαθε ποτέ και τώρα συζούν». 8 ιστορικές και ζόρικες αλήθειες για τη μονογαμία ΥΓΕΙΑ & ΣΩΜΑ 8 ιστορικές και ζόρικες αλήθειες για τη μονογαμία 19.08.2019 Ο κ. Βεργέτης ερμηνεύει το πού οφείλεται αυτή η αλλαγή των ηθών: «Ίσως θα έπρεπε να δούμε ποιο ήταν το ιστορικό πεπρωμένο της πατριαρχίας. Να το δούμε την εποχή ακριβώς που η πατριαρχία αποσυντίθεται στο λυκόφως της πάλαι ποτέ κραταιάς εξουσίας της. Είναι γνωστό ότι τα πατριαρχικά ιδεώδη τυποποιούσαν τις έμφυλες έξεις και καθήλωναν και τα σώματα και τις ψυχές σε παγιωμένους ρόλους, αυστηρά οριοθετημένους, συντηρώντας με αυτόν τον τρόπο τη μεγάλη χίμαιρα της συμπληρωματικότητάς τους. Με την ενεργό συνδρομή των εκκλησιαστικών θεσμών, αναστίλβωναν τον μύθο της συμπληρωματικότητας αυτών των παγιωμένων έμφυλων ρόλων στο πλαίσιο της αγίας οικογένειας, στο πλαίσιο καθαγιασμένων οικογενειακών πρωτόκολλων συμβίωσης. Δεν πρέπει να παραγνωρίζουμε τον ρόλο που έπαιξε η θρησκεία στη διαμόρφωση της προβληματικής για την απιστία. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι η θρησκευτική δογματική, σε αγαστή συνέργεια με τον πατριαρχικό θεσμό, έσπευδε να προσφέρει γενναιόδωρα υπερβατική νομιμοποίηση σε αυτή την επίπλαστη, χιμαιρική συμπληρωματικότητα, αναγορεύοντας τον γάμο σε ένα από τα θεμελιώδη μυστήρια της Εκκλησίας. Ο γάμος, ως ένα από τα θεμελιώδη μυστήρια της χριστιανικής δογματικής, αναπαρήγε ατέρμονα τον μύθο του εδεμικού ζεύγους, καθιστώντας τον άνδρα και τη γυναίκα της εκχριστιανισμένης Δύσης ισοβίτες της παραδείσιας ουτοπίας. Ο άντρας πλασμένος για μία γυναίκα, ο καθένας για την Εύα του, και ταυτόχρονα η γυναίκα πλασμένη για έναν άνδρα, για τον Αδάμ της, και μάλιστα ως σαρξ εκ της σαρκός του. Ο γάμος, ως μυστήριο, διαιώνιζε και καθοσίωνε την ασύμμετρη σαρκική και ψυχική αμοιβαιότητα του εδεμικού ζεύγους. Ο ένας πλασμένος για την άλλη, ο ένας σε πλήρη σαρκική και ψυχική ώσμωση με την άλλη, δύο ψυχές σε ένα σιαμαιοποιημένο σώμα. Κατά συνέπεια, οποιαδήποτε απόκλιση από αυτά τα σχέδια, από αυτούς τους παραδείσιους ιδεότοπους της Δημιουργίας, δηλαδή κάθε μορφή απιστίας για να το πούμε πιο πεζά, αποτελούσε βλάσφημη εξέγερση εναντίον του Δημιουργού. Αποτελούσε έκπτωση του δημιουργήματος στις λυματοβριθείς εκκρίσεις της άπιστης σάρκας. Με μια λέξη, αμαρτία. Αυτή η σχηματοποίηση, αυτή η διπλή εγγύηση που προσφερόταν στην καθαγιασμένη συμπληρωματικότητα των έμφυλων όρων, τελεί υπό κατάρρευση στον σύγχρονο κόσμο. Είμαστε θεατές των ερειπίων της. Είναι πλέον σαφές ότι οι συστατικοί όροι της διαφοράς των φύλων και οι πολλαπλασιαζόμενες ταυτότητες φύλου αδυνατούν να συντηρήσουν τη μυθοπλασία του ζεύγους. Ζούμε σε εποχές όπου στη θέση της διαφοράς των φύλων επισημαίνουμε μια πανσπερμία από επιτελεστικά κατασκευασμένες έμφυλες στάσεις. Το σύγχρονο υποκείμενο κατασκευάζει πλέον ή, τουλάχιστον, εμπλουτίζει με τους δικούς του όρους μια ορισμένη έμφυλη ταυτότητα, η οποία δεν αναπαράγει πλέον παραδείσιους ιδεότυπους. Επομένως, η θεμελιώδης συνέπεια που βλέπουμε να καταγράφεται συνίσταται στην ιδιωτικοποίηση των τρόπων βίωσης της επιθυμίας. Η επιθυμία πλέον παύει να βιώνεται μέσα στο σχήμα της αμοιβαιότητας, της συμπληρωματικότητας, εκείνης της θεάρεστης συμπληρωματικότητας, η οποία της πρόσφερε ένα φαντασιακό εδεμικό πεδίο ικανοποίησης. Αποδεικνύεται όλο και περισσότερο ότι οι επιθυμίες ριζώνουν στην ιδιαιτερότητα κάθε έμφυλου υποκειμένου. Επομένως, στον βαθμό που ζούμε σε τέτοιου είδους κοινωνίες, τα πράγματα αλλάζουν σε βάθος. Για να παραφράσω μια διατύπωση του Λακάν για το τέλος της πατριαρχίας και των οιδιπόδειων κανονιστικών τυποποιήσεων, θα έλεγα ότι η αυθεντία του θρησκευτικού λόγου δεν θα μπορούσε να βρίσκεται αιωνίως στο προσκήνιο σε κοινωνίες όπου ο Θεός δεν εμπνέει φόβο και ιερόν δέος, όπου τα μυστήρια έχουν απομαγευτεί και όπου η Εκκλησία έχει ανασυγκροτηθεί σε offshore εταιρεία ? είκοσι δύο φέρεται να είχε στήσει ο αθεόφοβος Βατοπεδινός Γέροντας». ΟΆγγελος, 30 χρονών, έχει μια ενδιαφέρουσα άποψη για το πεπερασμένο της σχέσης: «Αν με ρωτούσες στα 20 μου τι είναι για μένα η απιστία θα σου έλεγα ότι είναι κάτι πολύ κακό, ότι είναι προδοσία του ανθρώπου που σε αγαπάει και ένας δρόμος χωρίς γυρισμό, γιατί μετά τίποτα δεν είναι το ίδιο. Ακόμα και οι φαντασιώσεις μου και οι εικόνες στο μυαλό μου ότι κάνω σεξ με κάποιον που δεν είναι ο σύντροφός μου μού προκαλούσαν ενοχές. Ωστόσο, κάποια στιγμή άρχισα να μιλάω με κόσμο στο Facebook ανταλλάσσοντας μηνύματα, τα οποία, όσο περνούσε ο καιρός, γίνονταν όλο και πιο τολμηρά, μετά έφτιαξα προφίλ σε κάποιο application για γνωριμίες με άντρες και από το chat κατέληξα να κάνω συναντήσεις μόνο για σεξ. Η αρχική περιέργεια και οι δειλές συναντήσεις στη συνέχεια έγιναν συνήθεια και άρχισα να συναντάω άντρες κάθε ηλικίας, ανεξαρτήτως του αν μου άρεσαν ή όχι. Σε αυτή την κατάσταση είναι πολύ δύσκολο να κάνεις σχέση ή, αν κάνεις, θα είναι μια σχέση με ημερομηνία λήξης, μέχρι να έρθει η επόμενη. Μέσα σε όλα αυτά τα ψυχοφθόρα και τα οδυνηρά που ζούσα για χρόνια (λόγω ενοχών, αλλά και λόγω της απόλυτης καφρίλας που επικρατεί σε αυτού του είδους τις "γνωριμίες"), γνώρισα κάποιον που ήταν παντρεμένος, που έκανε μια παράλληλη, κρυφή ζωή και τον ενδιέφερε κυρίως το σεξ. Η σχέση μας στην πορεία έγινε κάτι πολύ περισσότερο από σεξουαλική. Είναι μια σχέση που με τον καιρό έγινε μόνιμη, όσο μόνιμη μπορεί να είναι μια τέτοια σχέση, γιατί είναι αστείο να μιλάς για σταθερή σχέση όταν ο ένας είναι παντρεμένος ?και τον βλέπω όποτε μπορεί να κλέψει χρόνο από τη γυναίκα του? και ο άλλος ?εγώ? αναζητά νέους παρτενέρ για σεξ. Πού βρίσκεται η απιστία μέσα σε όλα αυτά; Παντού και πουθενά. Έχω καταλάβει ότι η απιστία δεν είναι θέμα ηθικής και γενιάς, ο τρόπος που την εκλαμβάνεις είναι μόνο θέμα καταστάσεων. Παρότι μπορώ εύκολα να διαχωρίσω τον έρωτα από το σεξ, δεν πιστεύω στη μόνιμη σχέση, δεν πιστεύω στη μονογαμία, πιστεύω μόνο στην επιθυμία». «Κύριε Βεργέτη, γιατί η απιστία εξακολουθεί να έχει τέτοια δυναμική;» «Είναι αξιοσημείωτο το γεγονός ότι, παρ όλη τη βαθιά ρήξη που έχει συντελεστεί στη ζωή των ανθρώπων, στην καθημερινότητά τους, στον τρόπο που βιώνουν τη σχέση τους με την επιθυμία, με τον έρωτα, με τη σεξουαλικότητα, η ιδεολογία, για την ακρίβεια η εκκοσμικευμένη πλέον θεολογία της απιστίας συνεχίζει να κυριαρχεί στον τρόπο που αντιλαμβάνονται τα σύγχρονα υποκείμενα της επιθυμίας τη σχέση τους με την ίδια την επιθυμία, στον τρόπο που αντιλαμβάνονται τα δικαιώματα της επιθυμίας. Διαφαίνεται εδώ ένα παράδοξο, ένα αντιφατικό παιχνίδι του σύγχρονου υποκειμένου με τον εαυτό του. Οι άνθρωποι, προκειμένου να στοχαστούν ορισμένες πρακτικές του έμφυλου βίου τους, συνεχίζουν να χρησιμοποιούν έναν όρο ο οποίος είναι γέννημα-θρέμμα από τη μια των πατριαρχικών προκαταλήψεων και από την άλλη της θρησκευτικής δογματικής. Παρά τις αλλαγές που επέφερε η εκκοσμίκευση στη σφαίρα των ηθών, αυτό το επίμαχο σημαίνον, η "απιστία", εξακολουθεί να σφετερίζεται ανυπολόγιστες εξουσίες ενοχοποίησης, διαδραματίζοντας ρυθμιστικό ρόλο στον τρόπο με τον οποίον ο σύγχρονος άνθρωπος υποκειμενοποιεί και στοχάζεται τις αποκλίνουσες τροχιές της επιθυμίας του σε σχέση με καθαγιασμένες κανονιστικές προκαταλήψεις. Είναι άξιο απορίας! Απιστία: Αποκαλύφθηκε ο λόγος που οδηγεί στο κέρατο ? και δεν θα σου αρέσει! ΥΓΕΙΑ & ΣΩΜΑ Απιστία: Αποκαλύφθηκε ο λόγος που οδηγεί στο κέρατο ? και δεν θα σου αρέσει! 03.02.2019 Εδώ χρειάζεται να υπενθυμίσουμε ότι ο όρος της "απιστίας" ήταν απόλυτα αλληλέγγυος με τον καθιερωμένο όρο της "μοιχείας" και αξίζει να στρέψουμε το βλέμμα μας σε προσκείμενες γεωγραφικές ζώνες για να διαπιστώσουμε σε τι βαθμό η έννοια της απιστίας έχει κατασκευαστεί, έχει εδραιωθεί κι έχει επιβληθεί χάρη στην επιτελεστικότητα του θρησκευτικού λόγου. Αρκεί να πάμε, λοιπόν, σε προσκείμενες γεωγραφικές ζώνες, δηλαδή σε μουσουλμανικές κοινωνίες, για να είμαστε πιο σαφείς, και ιδίως σ εκείνες τις μουσουλμανικές κοινωνίες όπου η Σαρία, αυτός ο άτεγκτος ανδροκεντρικός μουσουλμανικός νόμος, κυβερνά τα ήθη, για να αντιληφθούμε αυτή την πραγματικά τερατώδη διάσταση που συγκαλύπτει η έννοια της απιστίας. Μία και μόνο ένδειξη, εξοργιστική και ανατριχιαστική: μια γυναίκα που πέφτει θύμα βιασμού ενοχοποιείται πάραυτα ως μοιχαλίδα και θέτει υποψηφιότητα για δημόσιο μαστίγωμα ή λιθοβολισμό! Επανέρχομαι στο ηθικό πρίσμα του δικού μας κόσμου, του δυτικού. Αυτό που με εκπλήσσει ως θέαμα μέσα σε κοινωνίες υποθετικά απαλλαγμένες από τον ξηλωμένο κορσέ του πουριτανισμού είναι πόσο βαθιά και καθολικά ριζωμένη παραμένει η πίστη ότι ορισμένες πρακτικές του βίου, συνυφασμένες με την επιθυμία, είναι νοηματοδοτήσιμες από το σημαίνον "απιστία". Δηλαδή, ακόμη και αυτοί και αυτές που αντιμετωπίζουν τις εν λόγω πρακτικές ως κάτι κοινότοπο, χωρίς στιγματιστικές προεκτάσεις, ως κάτι το διαδεδομένο στον σύγχρονο κόσμο, εξακολουθούν να τις στοχάζονται και να τις νοηματοδοτούν με όρους απιστίας».